mércores, 25 de febreiro de 2015

AS ILLAS MALVEIRAS



As Illas Malveiras

Las Islas Malveiras son un sub-archipiélago español en la provincia de Pontevedra que forman parte del archipiélago de Cortegada, y con ella integradas en el Parque Nacional de las islas Atlánticas, en Galicia. Se sitúan a poniente de la Isla de Cortegada y están formadas por dos pequeñas islas (Malveira Grande y Malveira Chica) y un islote (Illa das Cabras); en su conjunto suman 5'5 hectáreas de superficie. La mayor está rodeada de arena en toda su parte sur y es rocosa en su parte norte; contiene vegetación (especialmente tojos (Ulex europaeus), helechos, higueras bravas y laureles) y posee un par de pinos en su cima. Está coronada por una vieja cruz de piedra y se ven los restos de una caseta de ladrillo. La Malveira Chica es más baja y pedregosa que la anterior, y en ella sólo crece el tojo. Forma parte del Parque Nacional de las Islas Atlánticas de Galicia.


 

Pedro Torres Fernández  y  Daniela Torres Aguiño.  1º ESO  A

O LUGAR DO “25” EN TRABANCA SARDIÑEIRA



                                                            ONDE EU VIVO
 Diana Ojea Barreiro, 1º ESO C

Eu vivo no lugar do “25” en Trabanca Sardiñeira que pertence a parroquia de Santiago do Carril.
Chámase así porque o 25 de cada mes, antiguamente había unha das feiras máis importantes de Galicia, na cual vendíase de todo.


Santiago do Carril, popularmente coñecido cómo O Carril, é unha das máis famosas   parroquias do municipio pontevedrés de Vilagarcía de Arousa.
Carril fundouse aproximadamente en 1500 como vila, en 1512 xa tiña porto. Carril foi un dos portos máis importantes de Galicia cara a 1750. Xa en 1814 foi autorizado para  embarque e desembarque dos buques que comerciaban con América. Era unha vila importante, tiña hospital e escola naútica.
Jerónimo do Hoyo en 1607 dixo: “Esta vila do Carril comenzouse a fundar hai pouco máis de cen anos. Fundáronna algúns veciños de Padrón que viñan pescar onde está fundada”.
No Carril vencellado a Santiago de Compostela, os burgueses de Santiago fixeron en  1801  unha aduana de segunda clase (e aínda hoxe una das súas rúas próximas ao porto recibe ese nome). Entre os anos 1840 e 1850 O Carril  tiña  unha  poboación  de  2170 habitantes aproximadamente, estes vivían nunhas 250 casas que habían na vila, na Illa  de Cortegada e en dous barrios máis pertences ao Carril.
O Carril  tivo  a  primeira  estación   do   tren   que   houbo   en   toda   Galicia, pero foi perdendo importancia, cando ampliaron o ferrocarril a Vilagarcía de Arousa. Outro motivo importante do seu declive foi a sustitución da vela polo vapor, con isto os barcos comezaron a levar máis carga, e  ante  estas grandes cargas o porto de Carril quedouse pequeno, e os compostelanos deixaron de darlle importancia, preferindo  cidades  máis  grandes:  A Coruña,  Ferrol  ou mesmo Vilagarcía de Arousa. En 1888 coa ampliación do porto de Vilagarcía traspasouse a Aduana e as casas Consignatarias. Os problemas que tiña Carril enchéronno  de  débedas e así O Carril e Vilaxoán anexionáronse a Vilagarcía.
Coa Carta Magna de 1812 aprobada polas cortes de Cádiz comezaron a existir  os  concellos       en España, co que se poñía fin ao antigo réximen:
- Hasta 1812 a xurisdición do Carril comprendía a Illa de Cortegada, O Carril centro e Carril de afóra.
- En 1813 e en 1814 Carril era dono das mesmas terras ca en 1812, e máis Bamio;  O Carril  era      un concello independente.

- En xullo de 1814 o rei Fernándo VII disolveu os concellos.
- Seis anos despois, en  1820  volveron  existir  os  concellos, e O Carril  contaba  cos  mesmos territorios que 1813. Esto durou só  tres  anos e daquela xa  non  existía  a  provincia  de    Santiago de Compostela, O Carril pertencía á provincia de Vigo.
- De 1823 a 1835 volveu o absolutismo.
- En 1835 coa raíña rexente María Cristina, volven os concellos de forma definitiva. O que hoxe é Vilagarcía  de  Arousa dividíase en tres municipios: Vilaxoán, Vilagarcía de Arousa e O Carril. Rubiáns deixou de ser independiente. Ademais xa non pertencía a provincia de Vigo senón á actual provincia de Pontevedra.
No ano 1873 inaugúrase o tramo ferroviario entre O Carril e Cornes, en Santiago de Compostela, sendo o primeiro tramo dentro de Galicia e segundo de España.
- De 1836 a 1913 O Carril abranguía Cortegada, Bamio, e os dous núcleos actuais do Carril.
- En 1913 Santiago do Carril pasou a ser do municipio de Vilagarcía de Arousa, igual que Vilaxoán, e os  3 anteriores concellos sumaban entre si máis de  14000  habitantes. Dende entón ata a actualidade O Carril é unha localidade sen concello propio. O motivo da  anexión  destas  3 localidades estaban nos problemas que tiñan O Carril e Vilaxoán que co paso dos anos foron perdendo importancia.

O Carril é coñecido por ser unha das vilas marisqueiras máis importantes de Galicia, a maior parte da poboación vive do mar.

Ten como lugares de interese a Praia da Compostela, a igrexa co seu cruceiro, e sobre todo a Illa de Cortegada, da que o seu bosque atlántico de loureiro se considera o último de Europa, e que pertence xunto coas Illas Cíes, Sálvora e Ons ao Parque Nacional Das Illas Atlánticas de Galicia.
O Carril está ao norte da cidade de Vilagarcía de Arousa e limita con Bamio.
                                                                                                 

A información foi recollida da páxina a Wikipedia e dos meus pais, Mª Flor e Ángel.

venres, 20 de febreiro de 2015

DEPORTES NÁUTICOS PARA DISFRUTAR NA RÍA





El windsurf es una modalidad del deporte a vela que consiste en desplazarse en el agua sobre una tabla algo similar a la de surf ,provista de una vela.
A diferencia de un velero , la vela o aparejo de una tabla de windsurfes articulado permitiendo su rotación libre.





E remo es el conjunto de dis ciplinas deportivas que consiste en la propulsión de una emvarcación en el agua con o sin  timonel, mediante la fuerza muscular de uno o varios remeros,usando uno o
Dos remos como palancas simples de segundo grado,sentados de espaldas en dirección al movimiento.

























Es un deporte de deslizamientoque consiste en el uso de una cometa de tracción que tira del deportista por cuatro o cinco lineas,dos fijas a la barra,y las dos o tres restantes pasan por el centro de la barra y se sujetan al cuerpo ediante un arnés,permitiendo deslizarse por el agua mediante una tabla o un esquí del tipo Wakeboard  diseñado para tal efecto




Por:

Antonio y Pedro Villanueva  Fernánde

A INDUSTRIA CONSERVEIRA EN AROUSA

                  INDUSTRIAS CONSERVEIRAS



                                 INDUSTRIAS CONSERVEIRAS GODAY

Fábrica de salazones en vivendas de Xoán Goday:  Este complexo foi construído en 1843 e componse de dúas zonas principais: A zona de vivenda do dono, xardíns e a fábrica de Salazones. Esta última encóntrase anexa á vivenda onde ademais estaban as oficinas, dende as que o dono podía ver a produción da fábrica de Salazones. Nos restos da planta que aínda queda da fábrica pode observarse a división do espazo por tareas no proceso de Salazón, destacando as piletas.

Fábrica de conservas en chimenea:  Edificio de planta rectangular dividido en  tres naves mediante columnas de forxa labrada. O edificio con reminiscencias       modernistas foi construído en 1879. Posúe un tellado a dous augas. A distribución interior do edificio corresponde con unha optimización de traballo para a conserva de pescado. No lado dereito ao final da nave conta con unha chimenea construída en ladrillo, así como unha zona de almacén.

Muelle de pau: Muelle de madeira construído a principios do século XX para dar servizo exclusivo á fábrica de conservas de Goday. Nel descargaban o peixe que ía ser procesado na fábrica. Principalmente o facía botes de tipo de xeiteiga.

                                 
                                       APUNTES HISTÓRICOS  
 
A industria salazonera foi presente nas costas galgas desde a época dos romanos como sistema ara a conservación do pescado. No século XIX, coma debido ás prohibicións  en territorio catalán que chegan ás terras galegas fomentadores cataláns que implantan un sistema para salazon mais industrializado e menos coidadoso con a materia prima, pero beneficiado polo empleo dunha menor cantidade de man de obra, mediante o pensando da sardiña colocadas en tapas durante varias horas para extraer tanto as vísceras coma as graxas.


A mediados do século XVII chega a Galicia o fomentador catalán Manuel Goday e funda unha fábrica de salazon, Manuel Goday e compañía que instalouse na Ría de Arousa. Seu fillo, Xoán Goday e Gual, disolveu a sociedade co seu padre por conta propia una fábrica de salazones na Ría de Arousa en 1843. Tras un viaxe a Roma recala en Antes onde coñece o sistema para a conserva do peixe desenvolvido por Nicolás Appert. Ao regresar á Illa de Arousa xunto a fábrica de salazon en 1879, a primeira fábrica en terra galega para a produción industrial para a conserva do peixe. Para iso trae a expertos franceses “los messieurs”, que se encargan do montaxe e posta en marcha de fábrica. Xa en 1981, so dos anos despois de suposta marcha, é distinguido como provedor da Real Casa e invitado a participar na Exposición Universal de Pesca que celebraríase en Londres.

As décadas dos 60, 70 e 80 do século XIX supoñen avances no desenvolvemento da industria conserveira. Por un lado a produción de aceite mellora ofrecendo aceites mais refinados e de mellor calidade; por outro, en 1868 refórmase a lei arancelaria que reduce o arancel para a importación de oxalata. A iso únese a crisis sufrida polo sector conserveiro francés ao desaparecer as sardiñas das súas costas. Este feito favorece aos conserveiros galegos que ben asócianse con algúns franceses, o ben empezan a producir para eles con marcas francesas como es o caso de Goday.

As fábricas dedicavanse á salazón de peixe en conservas, principalmente sardiñas, aínda tamén trancho, bonito, castañetas, xurel, caballa, alcrique, boquerón, ameixa, berberrecho, mexillón, polbo, choco, calamar, navaxo, famburiña. Os pasos de elaboración, dependenetemente do peixe utilizado, eran: salazón, limpeza e destripado, emparrillado, cocción, empacado, aceitado, pechado de latas esterilación e almacén.


A principios do século XX, grazas á bonanza da actividade peixeira, as fábricas consolídanse en A Illa de Arousa pasando a contar con ata nove fábricas conserveiras.


Durante a primeira guerra mundial, a maior parte da súa produción dedícase a la exportación. Coa chegada da guerra civil a conserveira galega mantense xa que a súa produción empléase tanto para alimentar tanto ao fronte coma á retagarda. O diñeiro de ventas é regulado pola Unión de Fabricantes de Conservas de Galicia. No obstante esta situación tamén cedía as súas desvantaxes xa que finalizar a guerra se ben o exército xa non necesitaba a produción, se a require a Comisaria do Abastecemento e Transporte, pero a pagaba a un prezo baixo. Ademais por parte do goberno gravouse a exportación e había carestía da fola de lata. Estas circunstancias provocan o pechamento de moitas fábricas. Esta crisis continua ata a década dos 60 na que arrancan a recuperación. É neste momento cando os industriais que resisten  empezan o proceso de modernización das fábricas.

A familia Goday continua coa propiedade da fábrica ata o cese da súa actividade en 1961.




FEITO POR:
Enrique  Eiras Melón
Ismael Mouriño Barral

    

    

mércores, 11 de febreiro de 2015



Entrevista realizada al entrenador del club Olimpic
por Silvana Pereira y Marta Prego de 1º ESO C

El taekwondo es una arte marcial de origen coreano que se destaca por la variedad  y espectacularidad de sus técnicas de patada, también incluyen técnicas de mano y puño, el codo y el pie e incluso la rodilla, rompimientos de tablas, ladrillos u otros objetos.
En Vilagarcía de Arousa hay un club `Olimpic´. Esto es lo que comenta su entrenador:

P: ¿Cómo comenzaste en el Taekwondo?

R: Comencé en el taekwondo cuando tenía en torno a los 12 ó 13 años. Todo comenzó porque tenía un amigo que practicaba taekwondo y un día fui a ver uno de sus entrenamientos. En ese momento me quedé fascinado por este deporte y hasta que convencí a mi padre para que me apuntara al gimnasio no paré. 

P: ¿Por qué y cómo decides formar el Club?

R: Decidí formar el Club porque me encontraba con un grupo de gente que entrenábamos todos juntos y nos encontrábamos desamparados y como respaldo “constitucional” decidí montar el Club deportivo. 

P: ¿En qué situación se encuentra ahora?

R: Actualmente el Club se encuentra saneado y está considerado uno de los mejores Clubes de Galicia y de España, tanto por resultados como por número por licencias. 


P: ¿Qué momentos destacaría del pasado?

R: Del pasado destacaría a muy largo plazo el compañerismo que teníamos los competidores y el buen hacer del primer Maestro coreano que tuve. De él aprendí muchas cosas entre ellas educación, disciplina, respeto y todo tipo de valores éticos y morales. 

A corto plazo destacaría dos momentos en el 2004, cuando por primera vez una de mis alumnas, Lúa Piñeiro, quedó campeona de España de combate, y en 2007 cuando el equipo de exhibición quedó campeón de España. 


       

Estos son algunos deportistas del club Olimpic Villagarcía.

martes, 10 de febreiro de 2015

ASOCIACIÓNS DEPORTIVAS DE VILAGARCÍA

ASOCIACIONES DEPORTIVAS DE VILAGARCÍA
  •  FÚTBOL:  
-Bamio C.D.
-Club Arosa S.C.
-E.D Arousa
-Club Villagarcía S.D.
-San Martín C.F.
-AF7 F.C.

  • BALONCESTO: 
-C.B Villagarcia
-C.L.B.(Cortegada, Liceo y BBC)

  •  XADREZ: 
-Club Xadrez Fontecarmoa

  •  CICLISMO: 
-BTT Vilagarcía Club de Ciclismo
-Club ciclista Xiabre

  •  SUBMARINISMO: 
-Club deportivo Pérez-Sub

  •  RUGBY
 -Ingleses Rugby Club

  • TENIS 
-Club de Tenis el Rial

  •  JUDO: 
-Club Lobeira

  • BOXEO:
-Club Boxeo Arousa

  •  REMO: 
-Club remo Villaxoán

  • MOTOCICLISMO:
 -Motoclub 36000

  •  TAEKWONDO: 
-Club Olimpic

 DAVID GARCÍA RAMALLAL 1º ESO A